Brood & bonen


fagioloDit voorjaar was ik in Toscane om Italiaans te leren. Ik heb meer geleerd dan de Italiaanse taal alleen, bijvoorbeeld ook een ouderwetse methode om boontjes te klaar te maken. Deze methode werd vroeger, toen er nog houtvuren in de keukens waren, veel gebruikt. In die tijd bestond een eenvoudige maaltijd uit brood met iets erbij: ‘pane e companatico’.

Iets bij het brood, dat konden bijvoorbeeld bonen zijn. In Toscane worden van oudsher verschillende soorten bonen verbouwd. Heel bijzonder zijn de ‘zolfino’ boontjes, genoemd naar hun groengele kleur, de kleur van zwavel (zolfo). ‘Fagioli zolfino’ staan bekend om hun zijdezachte schilletje. Om te voorkomen dat het delicate schilletje kapot gaat, moeten ze heel langzaam gegaard worden. Met een houtvuur binnen handbereik, hadden ze daar vroeger een eenvoudige methode voor. Wanneer het tijd was om naar bed te gaan, werd een grote, bolle fles gevuld met een half pond bonen. Daarbij ging flink wat water, een scheut olijfolie, een takje salie, een paar peperkorrels, een snufje zout en een teentje knoflook. De fles kreeg een plekje in het nog smeulende haardvuur.

De volgende dag, zo tegen lunchtijd, waren de bonen gaar en smeltend zacht, perfect als ‘companatico’. Een Toscaanse variatie op de Nederlandse boterham tevredenheid, zou je kunnen zeggen.

Gastcolumnist Barbara Hart



Reply