Cowboybonen


cowboybonen-188x135Toen ik zo’n jaar of 8 was kreeg ik een cowboypak, met echte rode leren cowboylaarzen en een klappertjespistool. Of dat nu kwam omdat ik heel veel met poppen en poppenkleertjes speelde en mijn ouders vonden dat er wel een ander geluid mocht klinken, of om een andere reden, dat weet ik niet. Maar ik galoppeerde – bij gebrek aan paard – op mijn rode laarsjes triomfantelijk door de straat, zwaaide met een lasso en als ik in mijn spaarpot graaide ook nog echte klappertjes voor in het pistool. Wanneer de televisie ons een cowboyserie bood, was ik aan de buis gekluisterd, met een pop of beer op schoot. Dat dan weer wel. Alleen dat eten van die stoere mannen in de prairie vond ik wat zielig. Een kampvuur leek wel spannend, maar die blikjes witte bonen in tomatensaus, verwarmd in een vuur en met een onhandige, te grote lepel genuttigd.

Zoals dat gaat bij opgroeiende meisjes: het cowboypak werd ingeruild voor een balletpakje en de liefde voor cowboys veranderde in liefde voor Cliff Richard, die gezien zijn zoetgevooisde stemgeluid vast louter honing eet.

Waar gaat dit verhaal nu heen? Terug naar het cowboy-eten. In een tijd dat ik veel onderweg was en aan serieus lunchen niet toekwam, nam ik regelmatig zo’n miniblikje kapucijners mee en een theelepeltje. Jawel, ook koud zijn die best te genieten wanneer je een appelflauwte nabij bent. Meestal parkeerde ik mijn auto dan ergens in een beetje een open natuurgebied, of bij een park. En dan at ik rustig de kapucijners op. Konden trouwens ook erwtjes zijn. En zo werd ik van een speelplaatscowboy een werkcowboy. Wat betreft de boontjes in blik dan. Al is het natuurlijk verstandiger om ze thuis in een goed afsluitbaar doosje te doen, ze met olie en citroensap aan te maken, er wat peper bij te doen en misschien wat kerstomaatjes. Dan heet het opeens salade en dat klinkt dan weer een stuk sjieker. Lepeltje of vorkje niet vergeten. Ik kan het alle slordige lunchers aanraden.

Lizet



Reply