Kapucijners en grauwe erwten


grauweerwtenDaar moest ik toch eventjes twee keer kijken. Kapucijners en grauwe erwten had ik geweekt, naast elkaar, in identieke pannetjes, en nu wist ik niet meer wat wat was. Gedroogd waren ze al aardig gelijkend, maar nat leken het wel tweelingetjes, honderdvoudig vermenigvuldigd. Of nee, kijk, er was toch een punt van verschil. Letterlijk zelfs: de grauwe erwten hadden een donker vlekje, daar waar de kiem zou verschijnen als ik de knikkertjes niet wreed voor consumptie had bestemd.

Heel zoetjes kookte ik ze, met zout, want de jongste inzichten en experimenten hebben laten zien dat dat niks uitmaakt. Twee uur later waren ze gaar. Gaar genoeg tenminste, gaar op mijn manier, gaar naar mijn smaak, met al dente velletjes om hun vriendelijk zachte binnenste. Smaakverschil? Misschien dat de kapucijners iets uitgesprokener waren. Nog steeds was het donkere stipje op elke grauwe erwt zichtbaar. Maar beide soorten glommen donkerbruin in hun vocht, glinsterden verleidelijk vochtig naar me op. Om te beginnen heb ik een deel van de grauwe erwten tot een soort stamppotje gemaakt. ‘Soort’ omdat ze opmerkelijk weerbarstig bleken. Dat gaf niks, dat was juist aardig. Stampen en aanmaken met lekker veel goede olijfolie, dat was alles. Het enige bezwaar zou zijn dat het er een beetje rotzooierig uitzag, alsof het al een keer opgegeten was. Maar kom op, daar zat ik niet mee. Smaak, daar gaat het om, nietwaar? Ik at het bij een stukje héél zacht, of liever gezegd nauwelijks gegaarde verse makreelfilet. En dat was niet de laatste keer, kan ik verzekeren.

Onno Kleyn

Foto: grauwe erwten van www.peulvruchten-bestellen.nl



Reply